Op tienjarige leeftijd ben ik mijn moeder verloren. Daarvoor was zij al vijf jaar lang ziek, waarbij zij vaker in het ziekenhuis lag dan dat zij thuis was. In deze vijf jaar was het mijn 'normaal' om iedere dag na school bij iemand te spelen, elke avond op bezoek te gaan in het ziekenhuis en het perfecte kind te zijn zodat ik niemand tot last was. Na haar dood deed ik alsof het niet zoveel voorstelde; ik was nog maar klein en mama had gelukkig geen pijn meer. Ik miste haar wel, maar dat hoorde er 'gewoon' bij.

Jaren later werd mijn zoontje geboren. Doordat ik ineens zelf moeder werd, belandde ik in een moeilijke periode waarin de rouw in volle hevigheid omhoog kwam. Het verlies dat ik zo zorgvuldig had weggestopt, spoelde als een vloedgolf over mij heen.